Kort antwoord: die blijven behouden als elke URL met posities een op een meeverhuist. Gaat dat mis, dan kan je organische verkeer hard onderuit gaan, en dat is niet altijd te repareren.
Een positie hangt niet aan je pagina maar aan het adres van die pagina. Alles wat een pagina in de loop der jaren heeft opgebouwd, zit vast aan die ene URL. Verandert het adres zonder dat iemand de nieuwe bestemming doorgeeft, dan begint die pagina weer bij nul. Hoe mooi de nieuwe site is, maakt daarbij niet uit.
Datzelfde geldt voor links van buitenaf. Een vakblad dat vier jaar geleden naar je dienstenpagina linkte, past die link niet aan omdat jij een nieuwe site hebt.
De regel die wij aanhouden
- URL’s met posities blijven ongewijzigd. Niet mooier maken, niet korter maken, niet even opschonen.
- Moet een URL toch veranderen, dan verwijzen we een op een door naar de nieuwe pagina die inhoudelijk het dichtst in de buurt komt.
- Gaan pagina’s samen, dan kiezen we de dragende. De rest verwijst daarheen, zodat de opgebouwde waarde bij elkaar komt in plaats van te versnipperen.
- Pagina’s die weg mogen, mogen ook echt weg. Niet alles verdient een doorverwijzing.
Waar het in de praktijk fout gaat
- Alles doorverwijzen naar de homepage. Google leest dat als „deze pagina bestaat niet meer”.
- Ketens: oud verwijst naar nieuw, nieuw verwijst naar nieuwer.
- Tijdelijke in plaats van permanente doorverwijzingen.
- Varianten vergeten: met en zonder afsluitende schuine streep, met hoofdletters, met zoekparameters, en de andere taalversies.
- Alleen aan pagina’s denken, terwijl ook afbeeldingen en pdf-bestanden adressen hebben die ergens vandaan komen.
En het eerlijke deel: dit is niet altijd terug te draaien. Is de oude structuur nog bekend en wordt de fout snel gevonden, dan herstelt het meestal grotendeels. Maar is de oude site al weg en heeft niemand vastgelegd welke URL’s er waren, dan is een deel definitief kwijt. Daarom is de inventarisatie vooraf geen formaliteit: dat document is precies waarmee een fout achteraf nog te herstellen is.